خواب بدون تعبیر

2011-02-19T13:26:00.000+03:30

هوا گرفته بود

باران میبارید

کودک اهسته گفت

"خدایا گلیه نکن دلست میشه"!!!!

2011-02-06T15:30:00.000+03:30

ملامتم نکن!
به خودم چرا،
اما به تو که نمي توانم دروغ بگويم!
مي دانم بر نمي گردي!
مي دانم که چشمم به راه خنده هاي تو خواهد خشکيد!
مي دانم که در تابوت ِ همين ترانه ها خواهم خوابيد!
مي دانم که خط پايان پرتگاه گريه ها مرگ است!
اما هنوز که زنده ام!
گيرم به زور ِ قرص و قطره و دارو،
ولي زنده ام هنوز!
پس چرا چراغ خوابهايم را خاموش کنم؟
چرا به خودم دروغ نگويم؟
من بودن ِ بي رؤيا را باور نمي کنم!
بايد فاتحه کسي را که رؤيا ندارد خواند!
اين کارگري،
که ديوارهاي ساختمان نيمه کاره کوچه ما را بالا مي برد،
سالها پيش مرده است!
نگو که اين همه مرده را نمي بيني!
مرده هايي که راه مي روند و نمي رسند،
حرف مي زنند و نمي گويند،
مي خوابند و خواب نمي بينند!
مي خواهند مرا هم مرده بينند!
مرا که زنده ام هنوز!
(گيرم به زور قرص و قطره و دارو!)
ولي من تازه به سايه سار سوسن و صنوبر رسيده ام!
تازه فهميده ام که رؤيا،
نام کوچک ترانه است!
تازه فهميده ام،
که چقدر انتظار آن زن سرخپوش زيبا بود!
تازه فهميده ام که سيد خندان هم،
بارها در خفا گريه کرده بود!
تازه غربت صداي فروغ را حس کرده ام!
تازه دوزاري ِ کج و کوله آرزوهايم را
به خورد تلفن ترانه داده ام!
پس کنار خيال تو خواهم ماند!

مگر فاصله من و تو
چيزي بيش از چهار انگشت ِ گلايه است،
بعد از سقوط ِ ستاره آنقدر مي ميرم،
که دل ِ تمام مردگان اين کرانه خنک شود!
ولي هر بار که دستهاي تو،
(يا دستهاي ديگري، چه فرقي مي کند؟)
ورق هاي کتاب مرا ورق بزنند،
زنده مي شوم
و شانه ام را تکيه گاه گريه مي کنم!
اما، از ياد نبر!
در اين روزهاي ناشاد دوري و درد،
هيچ شانه اي، تکيه گاه ِ رگبار گريه هاي من نبود!
هيچ شانه اي!?

مگر فاصله من و تو
چيزي بيش از چهار انگشت ِ گلايه است

2011-01-04T08:59:00.002+03:30

2011-01-04T08:51:00.001+03:30

وقتی که دیگر نبود
من به بودنش نیازمند شدم
وقتی که دیگر رفت
من در انتظار آمدنش نشستم
وقتی که دیگر نمی خواست مرا دوست بدارد
من او را دوست داشتم
وقتی که او تمام کرد
من شروع کردم
وقتی که او تمام شد
من آغاز شدم
وچه سخت است تنها متولد شدن
مثل تنها زندگی کردن
مثل تنها مردن!

2011-01-04T08:37:00.002+03:30

2010-12-27T15:19:00.007+03:30

عجب شبی بود 3 دی
وقتی سپید هم سیاه شد!!
تا صبح 3 تا بسته سیگارو
یکجا دود کردم.خوابم نمیبرد
سرمم پر از فکر و خیال بود.
این چند روزم تو ترکم.
نفسم به زور بالا میاد

2010-10-24T09:00:00.000+03:30

و چه زیبا نوشته بود که:

به گریه های غریبانه ام ببخشایید

که من که سنگ صبورم نه سنگم و نه صبور

دلی که می شود از غصه تنگ می ترکد

چه جای دل که در این خانه سنگ میترکد

چه سنگ بارانی

نگاه کن نگاه ها همه سنگ است و دلها همه سنگ

گیرم گریختی همه عمر

کجا پناه بری؟ خانه خدا هم از سنگ است

2010-04-22T10:27:00.004+04:30

وهر کلمه دنیایی است از یادها

نه, راستی, گذشته, هنوز...

****

من امشب مشت می کوبم

به دیواری که دلگیر است

خودم هم خوب می دانم

برای آرزو دیر است!

من امشب داد خواهم زد

دلم لبریز فریاد است

به روی خاطرات بد

صدای زوزه ی باد است

2010-04-20T09:27:00.004+04:30

ای غریبه

غربت زندگی‌ بسیار است

و در این جمع غریبه ها فراوانند

نکند در غربت این جمع محزون شوی که…

2010-04-16T11:20:00.001+04:30

خوب میدانم که تو یک, خاطره ای

که میان همه خاطره ها

خوب یا گاهی بد و تلخ

در نفس چین هراس فردا

سر به زیر اوری و محو شوی

2010-04-02T10:22:00.004+04:30

آنطرف سمت خدا،آنطرف از دنیا

یک نفر داد میزد, ‌ای مردم

من در این ماتمکدٔه کودکی خویش, پریشان حالم

راستی‌ من در این دنیایم؟

نیک میدانم که تو هم مثل من آنجایی

شاید آن روز رسد که من و تو با هم

دور از این دیو صفتهای زمین

لحظه‌یی دور از همهٔ واهمه ها سخن از فرداها گوئیم

سخن از یوسف و صد خاطره یک دنیا

سخن از یوسف و یک خاطره و صد دنیا

و صدایی اکنون در پیچ این جادهٔ دور

می‌رسد آرام به گوش

دیر آمده ام میدانم اما

تا ابد خواهم ماند

2010-03-31T13:04:00.001+04:30

نگاه کن به سمت من

سکوت میکنم کنون

نگاه کن به اسمان

صدا بکن مرا کنون

کنون که من غریبه ام

....

نمیدونم

اما

حس غریبی است

اگر...

و ...

2010-03-26T13:56:00.002+04:30

امروز جمعه است

دلم می خواد یک دل سیر بخوابم

هر چند این چند روزم همش خونه بودم

2010-03-11T18:25:00.002+03:30

و چه زود گذشت

کاش بودی که شاید بودنت مرحمی بود

برای خاطراتی که هیچگاه فراموش نخواهم کرد

دوستت دارم پدر

2010-03-02T10:08:00.000+03:30

و خوش به حال آن زمانی‌ که هنوز فکر می‌کردم خدا هم مثل ما آدمهاست
همیشه با خودم عهد می‌بستم که اگر مادرم را اذیت نکنم حتما خدا خودش را به من نشان میده
از مدرسه که میومدم سریع خودم را زیر درخت بزرگی که ته خانه بود میرسوندم

و مینوشتم امروز هم گذشت اما خدا را ندیدم!!!
سالهاست که می‌گذره من که به قولم عمل کردم پس خدا را کی میبینم؟
اگه خدا رو ببینم این قدر خسته ازش دارم که نگو
یادما اوّلش فقط بابا رو می‌خواستم از خدا اما حالا خیلی‌ چیزی دیگه هم می‌خوام
به خدا میگم قربونت برم هر چی‌ بیشتر بگذره منم چیزایه بیشتری می‌خوام ازت پس خودتو بهم نشون بده
اما همیشه مثل آدمی‌ میمونم که از قافله عقبتره!!!

خدا خیلی‌ از خواسته هامو داده اما من هنوزم ناشکرم

2010-02-13T11:13:00.001+03:30

همه در چون و چرا،
پشت یک کوهستان
رفت از خاطره ها.
چه شد آن کودک بی تاب،
که دلش وقت طلوع،
مثل خورشید قشنگ،
عاری از دشمنی باغچه بود؟!
آنکه مغرورتر از این خورشید،
رو به سمت دریا،
جاری و غافل بود،
از کویر سر راه.
کودکی،
ای همه حسرت فریاد زدن،
یادت هست؟!
آنهمه آرزوی صبح بلوغ،
در دل شبها را؟!
هیچ کس با تو نگفت
که بزرگی این است
که بزرگی یعنی:
رنگ پروانه تمام!
طرح رویا تعطیل!
عشق ممنوع
پرنده ممنوع
کودکی،
ای تب ابهام و ترس،
از دل فرداها،
یادت هست؟!
آنهمه دلهره را
از خیال شبح سرد و غریب
در دل تاریکی؟!
هیچکس با تو نگفت
که بزرگی این است
که بزرگی یعنی:
ترس از سایه یک دوست
درون شب تار
ترس تنها شدن و رسوایی
ترس
حتی از من
من که فردای تو ام
کودکی آخ کجایی که ببینی اینجا،
از همه رویاها،
آرزوهای بزرگ
یک شبح جا مانده
که دلش سخت گرفتست از این
عادت شب زدگی.
کودکی آخ کجایی که بدانی اینجا،
همه تنها هستند
همه مردم این شهر
به هم مزنونند.
همه بر لب لبخند
لیک
در دل تردید
کودکی یادت هست؟!
تو و من مست بزرگی بودیم
و نمی دانستیم
بعد از این رویاها،
یادمان خواهد رفت.
بعد ازاین،
عشق،
امید،
یادمان خواهد رفت
بعد از این ما خودمان را حتی
یادمان خواهد رفت.
کاشکی اینهمه اصرار نمی کردی تو،
پای فهمیدن این حس بزرگی
که منم پایانش.
کودکی رفتی و من جا ماندم...

2010-02-13T10:59:00.002+03:30

ساده و بی‏رنگ،
سراسیمه و سرد،
بی ‏تزلزل، بی‏ تاب.
از کجا آمده‏ای؟!
دخترک،
سایه ‏ات بی‏تردید،
بی ‏تبسم، بی ‏خشم،
بی‏ هیاهو و هراس از شبح آینه‏ ها.
از کجا آمده‏ای؟!
دخترک،
رنگ نگاهت آبی،
صورتت مهتابی،
گل لبخند تو یاس،
طرح اندام تو همچون پیچک،
پیچ و تابش به تن تاک جوانی مانند،
نبض بی‏رنگ زمان در دستت،
ساک تو لب به لب از پنجره‏ها،
کیف دستت، پراز اندیشه ناب،
پاک و مغرور و پر از رویایی.
از کجا آمده‏ای؟!
************
شهر ما:
سرد و عبوس است و کثیف،
کوچه ‏هایش باریک،
خانه هایش تاریک،
مردمش پرنیرنگ،
زشت و نامردم و پست.
زندگیمان:
شب یلدای دراز،
بی‏تمنای سحر.
گذران شب و روز،
بی‏ثمر، بی‏ سامان،
بی‏خیالِ دلِ همسایه تنها و غریب،
بی‏خبر از گذر عمر و سفر،
کارمان:
سفسته بازی و قمار،
روی پرپر شدن قاصدک تازه باغ.
میفروشیم هر روز،
نان به نرخ فردا،
خون به نرخ دیروز.
میفروشیم هر روز،
عشق،
احساس،
ترانه،
پرواز،
هرچه آیینه که در آن لبخند.
و در اندیشه‏مان:
رُفتن شب زده‏هاست،
از تن مرده شهر.
و چراغانی و آذین بستن،
به شب زهد فروشان زمان.
چشممان :
پرسه ‏زن و حیض،
نگامان بی ‏شرم.
ما پر از آواریم،
ما پر از زنگاریم،
و پی خانه ما،
روی آواز خوش قمری هاست،
ما غریبیم به شب بو، به نسیم...
تو کجا آمده ای؟!!

2010-01-13T11:45:00.002+03:30

می نویسم،

گذر ثانیه ها را،

از تو.

مینویسم،

سفر کودکیت را،

به خزان.

مینویسم،

سراین کوچه دور،

ایستادست کسی چشم به راه.

مینویسم،

روشنایی همه جا هست ولی،

روز من بی تو شب است.

مینویسم،

دل من تنگ شده،

باز آی از طرف جاده دور

تا سرازیر شود دست من از حاشیه در به هم آغوشی تو.

مینویسم،

تو فراموش بکن،

بدیم را و به یاد آر که من،

خوب هم بوده ام انگارولی،

بی بها بوده و کم.مینویسم اما،

تو کجا میدانی؟!

مینویسم اما،

نامه هایم را تو،

از کجا میخوانی؟!

2010-01-10T11:19:00.003+03:30

خسته ام میفهمید؟!

خسته از آمدن و رفتن و آوار شدن.

خسته از منحنی بودن و عشق.

خسته از حس غریبانۀ این تنهایی.

بخدا خسته ام از اینهمه تکرار سکوت

.بخدا خسته ام از اینهمه لبخند دروغ

.بخدا خسته ام از حادثۀ صاعقه بودن در باد

.همۀ عمر دروغ،

گفته ام من به همه

.گفته ام:عاشق پروانه شدم!

واله و مست شدم از ضربان دل گل!

شمع را میفهمم!

کذب محض است،

دروغ است،دروغ!!

من چه میدانم از،حس پروانه شدن؟

!من چه میدانم گل،عشق را میفهمد؟

یا فقط دلبریش را بلد است؟

!من چه میدانم شمع،واپسین لحظۀ مرگ،

حسرت زندگیش پروانه است؟

یا هراسان شده از فاجعۀ نیست شدن؟

!به خدا من همه را لاف زدم!

!بخدا من همۀ عمر به عشاق حسادت کردم!!

باختم من همۀ عمر دلم را،به سراب !!

باختم من همۀ عمر دلم را،

به شب مبهم و کابوس پریدن از بام!!

باختم من همۀ عمر دلم را،

به حراس تر یک بوسه به لبهای خزان!!

بخدا لاف زدم،من نمیدانم عشق،

رنگ سرخ است؟!

آبیست؟

!یا که مهتاب هر شب،

واقعاً مهتابیست؟!

عشق را در طرف کودکیم،

خواب دیدم یکبار!

خواستم صادق و عاشق باشم!

خواستم مست شقایق باشم!

خواستم غرق شوم،

در شط مهر و وفااما حیف،

حس من کوچک بود.

یا که شاید مغلوب،پیش زیبایی ها!!

بخدا خسته شدم،میشود قلب مرا عفو کنید؟

و رهایم بکنید،

تا تراویدن از پنجره را درک کنم!؟

تا دلم باز شود؟!خسته ام درک کنید.

میروم زندگیم را بکنم،

میروم مثل شما،

پی احساس غریبم تا باز،

شاید عاشق بشوم!!

2009-12-25T18:25:00.000+03:30

خواهم از دست خودم بگریزم
خلاء خالی من لبریز است
تک درختی شده ام تنگ غروب
که مرا فکر تو چون پاییز است
به سراشیبی هر سایه نگر
سایه خلوت من زنجیر است
و خدا شاهد این صبر من است
صبر من با دل من درگیر است
ای که در اوج صدایت دیدم
که تو هم خسته از این تصویری
من چه باید بکنم؟ ای مه من
که تو هم برده این تقدیری!

2009-11-27T18:18:00.000+03:30

زندگانی جاریست
آب ها سرشارند
سیب ها پر بارند
عاشقان بیدارند
غصه ها بسیارند
خواب دیدم شاید
قلب ها بیمارند
و گروهی شاید
حرف هایی دارند
...
خاک پیمانه پیدایش ماست
این حقیقت زیباست
...
گوش کن فردا را
مرد نقاش سخن ها دارد
گفت:
شنبه آبیست
روز بعدش سبز است
و دوشنبه زرد است
و سه شنبه طوسی
روز بعدش سرخ و ...
روز بعدش خاکی
جمعه هم بی رنگ است
روز بی همتاییست
زندگی تکرار است
آخرش تنهاییست

2009-10-13T08:10:00.002+03:30

برلب پنجره ها
باد اذان می گوید
و سپس...
نور خورشید بهار
از اتاقی به اتاقی دیگر
چشم بی خواب مرا می جوید
...
باز روییدن صبحی دگر است
بستر خواب پریشانی من
از خودم خسته تر است
...
با نگاهی گذرا می بینم
دفتر شعرم را...
سکت و سرد وغریب
روی نیلوفرتنهایی من
...
قلمم خوابیده
بر لب پنجره ام
و به من می خندد
بالش آبی من!
...
باز هم جامانده
حرفها در دل من
...
نیم خیز می گردم
زیر لب می گویم:
آه ! آری چندیست
که در این دایره چرخ کبود
صحبت از بودن هجر است و وصال
ترس پایان غروب
آرزوهای محال
...
و ز جا می خیزم
...

2009-10-10T18:05:00.001+03:30

این حقیقت دارد
که زمین گرد و زمان باریک است
اینه رو به دل ابر سیاه
کدر و تاریک است
...
و زمین می چرخد
و زمان می گردد
آن چه خواهد که بماند از ما
صحبت خاطره است
...
و حقیقت این است
من و تو می میریم
و کفن های سفید
...
و پس از آن تابوت
مدتی مسکن ماست
...
روی دوش دگران
می رویم تا لب گور
خاک سرد است ولی
همه همسایه ما
مردمی اهل قبور
...
چه بزرگ است زمین
که دلش
وسعت خوابیدن مارا دارد
...
باز خورشید بزرگ
میل تابیدن فردا دارد
باز هم نوزادی
بر زمین پای گذارد
امّا!
چرخه گیج زمان
همچنان می گردد
و زمین می چرخد
آن چه باقی ست عبور من و توست
...

2009-10-02T08:00:00.002+03:30

می زنم کبریت بر تنهایی ام
تا بسوزد ریشۀ بی تابی ام
*
می روم تا هر چه غم پارو کنم
خانه ام را باز هم جارو کنم

2009-09-30T07:28:00.001+03:30

چه پرسشی؟ چه پاسخی؟
خودم جواب می دهم ...
تو را شبیه دسته گل...
شبی به آب می دهم!
...
شبی که شعرهای من...
دگر تمام می شود...
شبی که دست های تو...
به من حرام می شود!
...
شبی که بوسه ی اجل
مرا به خواب می دهد...
چه باشکوه و بی صدا...
به من شراب می دهد!
...
شبی که آخرین نفس
ز غصه پاک می شود...
تمام خاطرات من ...
اسیر خاک می شود!
...
شبی که سیب می دهد
درخت خانه ی خدا !
و من دخیل بسته ام ...
تو را به شاخه ای جدا !
...
نگو که بی وفا شدم!
تو را ز یاد برده ام !
کفن بکن مرا ولی...
گمان مبر که مرده ام!
...
فقط نهان نمی کنم...
دگر تورا ز دیگران ...
مرور می کنم تو را ...
به زیر خاک مهربان !
...

2009-09-24T19:34:00.000+03:30

من از پاییز می فهمم
صدای آن جنینی را
درون بطن آن مادر
همان مادر
که می داند
در این دنیا
فرزند جدید آوردنش ننگ است
جنین محکوم به مرگ است
...
جنین فریاد خواهد کرد:
که ای مادر
به من فرصت بده آخر
ببینم رنگ دنیا را
و عشق و آرزوها را
...
حیات من به دست توست
و مادر گفت :
...
من از پاییز می فهمم
که دنیا خانه ای تنگ است
و عشق ، این روزها
تزویر و نیرنگ است
و باران های این ایام
پر از ذرات بیرنگ است
که مسموم است
...
من از پاییز می فهمم
که گلدانهای هر خانه
پر از گل های مصنوعیست
عدالت چار چوبی هست
که یک پایش، ،همیشه تا ابد لنگ است
حقیقت رااخوان گفت :
که هر سازی که می بینم
بد آهنگ است
و این هم آخرین حرف است
جنین محکوم به مرگ است
...

2009-09-20T09:38:00.000+04:30

فقط یک پنجره باز است
و من فریاد می خواهم
خدا را نیمه شب دیدم !
دگر شب ها نمی خوابم
......
صدای مهربانی گفت :
«دوباره اشک می ریزی؟!»
«بگو ... کاری اگر داری !»
.......
و برفی نرم می بارید
و شب مرموز و مبهم بود!
و از میدان دید ِ من
جهان لبریز ماتم بود !
......
خدایا در مسیر من
کسی دیوار می چیند !
کسی گل را نمی فهمد!
کسی من را نمی بیند !
...
و بوی نسترن ها را
کسی می دزدد از خانه !
و باران را نمی داند !
و نه پرواز و پروانه !
......
کسی بر دست و پای من
غل و زنجیر می خواهد !
سکوتم را نمی فهمد !
مرا دیوانه می خواند !
.......
خدایا در مسیر من
فقط یک پنجره باز است !
و من پرواز می خواهم ...
دل من یک سبد راز است !
......
به چشمم اشک مهمان شد!
و آهی بر لبم جاری...
صدای ساعتم آمد !
«دوباره اشک می ریزی؟!»

2009-08-10T09:11:00.003+04:30

از زمینم از خاک
جنسم از جنس غبار و خاک است
ریشه در عمق زمین دارد این جان و تنم
این زمین است چه خاکی و فروتن فرش در زیر قدمهای غرور
فصل ماندن در خاک فصل طوفانی سالهای دراز اغاز ،گم شدن در خود خویش
زندگی ، انسان و تولد ، دو سه واژه ، تهی از هر معنی که به رنگ ابیست ، آه چه رنگش خاکیست !!!
باز یادم آید ، آن همه سال ِ دراز که گذشت همچون باد ، تکه ای بود در بطن ِ تنم ، تپشی داشت و رازهای نهان ، که به لبخند گلی یا که رنگی زیبا ، نقش بر صورت ِ زیبای طبیعت که سر از خاک ، برون می آورد ، شاد و خندان می شد و چه ساده می کاشت بذر مهر و عشق را بر دلها ...
اندک اندک که همان فصل ِ شروع به نیمه ، رسید این تن ِ خاکی بود که نگاهش چرخید به ان سوی زمین که فلکش نامیدند و به رنگیست دگر از رنگ زمین ، قصد ِ پروازش بود و چه زیبا می دید که اگر می شد پروازی کرد در آنجا ...
و در این هنگام بود که همان تکه ی پر راز و نیاز تپشش باز گرفت و چه زیبا فصل آغاز ِ وجود ، پایان یافت و فصلی دگر از راه رسید که به آن فصل شکوفایی تن باید گفت و در این فصل ، تن دید که چه راحت می شد پای از خاک به افلاک گذاشت و چرا گم شده بود در خود خویش !!!
باز هم این تن خاکی ، پر تلاش و زیبا راه آسمان ، پیش گرفت ، سینه مالآمال بود از عشقی به رنگ آبی ، گویی از رنگ زمین در اینجا هیچ نبود ، اندک اندک تن بود که چه زیبا می دید راه پیدا شدن خویشتن خویش ، ره دراز است و زندگی هم ، چون رودی جاری ... راه پر پیچ و خم است تا که این فصل بپایان برسد و بیاید فصل زیبای تولد با عشق ، مانده تا این تن خاکی پیله اش را بدرد و ببیند هر چه رنگ آبیست و همان تکه ی پر راز و نیاز که تپش دارد در بطن وجود ، خود نشانت بدهد که دگر باز چگونه و چطور می شود از خاک به افلاک رسید
راه افلاکی ِ عشق از ره خاک و زمین می گذرد ...

2009-08-06T18:14:00.002+04:30

عروسك تنهايم ! شتاب كن . ديگر رمقي نمانده است ، سالهاست پاي دويدن در من شكسته است ...
شب جور و پلاس سياهش را جمع كرده است . دوباره تكرار هاي رعب آور ، دوباره بهانه ها و دروغ هاي هميشه ، دوباره بودن هاي بي حاصل ....
آخر مي داني مهربان ،
براي سوختن بايد بود !

2009-07-20T20:57:00.001+04:30

شاید این بار که می نویسم از جوهری استفاده کنم که دفترم را هرکس ورق زد به تازه بودن حس جملاتم پی ببره اصلا چنین جوهری هست که فریاد قلم و زنده نگه داره!نمی دونم شاید باشه.
اما بیچاره کاغذ که تن برهنشو به هر کس و ناکس میده تا یه رنگی به سینش بزنن، تازه بیشتر اوقات هم رنگ غم و اندوه بهش میزنن، بعدش هم ما با غرور داد میزنیم آهای مردم بیایید خار شدن دفتر منو ببینید.اصلا به ماچه که کی داره چیکار می کنه، اصلا شاید هم درست باشه.
هر روز که دفترم از رازهای من باخبر می شد یک روز از عمرش کم می شد.
اونم خیلی ناراحت می شد، حتما با خودش می گفت این همه رنگای شاد تو دنیا هست پس چرا به من فقط رنگ غم میزنه!
هر وقت هم مداد رنگیامو کنارش می زاشتم، از حسرت دوست نداشت دیگه ورق بخوره.خیلی پیر شده بود فقط به اندازه یکی دو برگ از عمرش مونده بود.
در پی این بودم که خوشحالش کنم اما حال و حوصله قدیما رو نداشت؛ ولی من با خودم عهد بستم که آخرین برگ دفترمو از یه نقاشی شاد پر کنم ولی هرچی فکر کردم نفهمیدم چی اونو خوشحال میکنه.
راستش خودمم انقدر از مداد مشکی سوژه های غمگین کشیده بودم که کار کردن با مدادای دیگه رو یادم رفته بود.
اما با این حال تمام سعی خودمو کردم.اون روز خیلی بارون میومد،آسمون هم تازه خودشو پیدا کرده بود که خورشید خانم با همه ابهتش ظاهر شد و یه رنگین کمون زیبا به آسمون هدیه داد.
من که ای صحنه رو دیدم یاد مداد رنگیام افتادم و تصمیم گرفتم یه نقاشی از مداد رنگیام آخر دفترم بکشم، وقتی نقاشیم تموم شد دفترم اصلا خوشحال نشد.با خودم گفتم یک بار باید بادقت به برگ آخر دفترم نگاه بندازم.
وقتی برگ آخرو زدم دیدم با مداد مشکی نوشتم دفتر غمهای دنیا...

2009-07-13T16:11:00.001+04:30

my mom only had one eye. I hated her... she was such an embarrassment
مادر من فقط يک چشم داشت . من از اون متنفر بودم ... اون هميشه مايه خجالت من بود

She cooked for students & teachers to support the family
اون براي امرار معاش خانواده براي معلم ها و بچه مدرسه اي ها غذا مي پخت

There was this one day during elementary school where my mom came to say hello to me
يک روز اومده بود دم در مدرسه که به من سلام کنه و منو با خود به خونه ببره

I was so embarrassed How could she do this to me?
خيلي خجالت کشيدم . آخه اون چطور تونست اين کار رو بامن بکنه ؟

I ignored her, threw her a hateful look and ran out.
به روي خودم نياوردم ، فقط با تنفر بهش يه نگاه کردم وفورا از اونجا دور شدم

The next day at school one of my classmates said, "EEEE, your mom only has one eye!"
روز بعد يکي از همکلاسي ها منو مسخره کرد و گفت هووو .. مامان تو فقط يک چشم داره

I wanted to bury myself. I also wanted my mom to just disappear.
فقط دلم ميخواست يک جوري خودم رو گم و گور کنم . کاش زمين دهن وا ميکرد و منو ..کاش مادرم يه جوري گم و گور ميشد...و

So I confronted her that day and said, " If you're only gonna make me a laughing stock, why don't you just die?!!!"

روز بعد بهش گفتم اگه واقعا ميخواي منو شاد و خوشحال کني چرا نمي ميري ؟

My mom did not respond...
اون هيچ جوابي نداد...و

I didn't even stop to think for a second about what I had said, because I was full of anger.
حتي يک لحظه هم راجع به حرفي که زدم فکر نکردم ، چون خيلي عصباني بودم .

I was oblivious to her feelings.
احساسات اون براي من هيچ اهميتي نداشت

I wanted out of that house, and have nothing to do with her
دلم ميخواست از اون خونه برم و ديگه هيچ کاري با اون نداشته باشم

So I studied real hard, got a chance to go to Singapore to study.
سخت درس خوندم و موفق شدم براي ادامه تحصيل به سنگاپور برم

Then, I got married. I bought a house of my own. I had kids of my own
اونجا ازدواج کردم ، واسه خودم خونه خريدم ، زن و بچه و زندگي...

I was happy with my life, my kids and the comforts
از زندگي ، بچه ها و آسايشي که داشتم خوشحال بودم

Then one day, my mother came to visit me
تا اينکه يه روز مادرم اومد به ديدن من

She hadn't seen me in years and she didn't even meet her grandchildren
اون سالها منو نديده بود و همينطور نوه ها شو

When she stood by the door, my children laughed at her, and I yelled at her for coming over uninvited
وقتي ايستاده بود دم در بچه ها به اون خنديدند و من سرش داد کشيدم که چرا خودش رو دعوت کرده که بياد اينجا ، اونم بي خبر

I screamed at her, "How dare you come to my house and scare my children!" GET OUT OF HERE! NOW!!!"
سرش داد زدم ": چطور جرات کردي بياي به خونه من و بجه ها رو بترسوني؟!" گم شو از اينجا! همين حالا

And to this, my mother quietly answered, "Oh, I'm so sorry. I may have gotten the wrong address," and she disappeared out of sight.
اون به آرامي جواب داد : " اوه خيلي معذرت ميخوام مثل اينکه آدرس رو عوضي اومدم " و بعد فورا رفت واز نظر ناپديد شد

One day, a letter regarding a school re came to my house in Singapore
يک روز يک دعوت نامه اومد در خونه من درسنگاپور براي شرکت درجشن تجديد ديدار دانش آموزان مدرسه

So I lied to my wife that I was going on a business trip
ولي من به همسرم به دروغ گفتم که به يک سفر کاري ميرم

After the re, I went to the old shack just out of curiosity
بعد از مراسم ، رفتم به اون کلبه قديمي خودمون ؛ البته فقط از روي کنجکاوي

My neighbors said that she is died
همسايه ها گفتن که اون مرده

I did not shed a single tear
ولي من حتي يک قطره اشک هم نريختم

They handed me a letter that she had wanted me to have.
اونا يک نامه به من دادند که اون ازشون خواسته بود که به من بدن

"My dearest son, I think of you all the time. I'm sorry that I came to Singapore and scared your children
اي عزيزترين پسر من ، من هميشه به فکر تو بوده ام ، منو ببخش که به خونت تو سنگاپور اومدم و بچه ها تو ترسوندم

I was so glad when I heard you were coming for there.
خيلي خوشحال شدم وقتي شنيدم داري ميآي اينجا

But I may not be able to even get out of bed to see you
ولي من ممکنه که نتونم از جام بلند شم که بيام تورو ببينم

I'm sorry that I was a constant embarrassment to you when you were growing up.
وقتي داشتي بزرگ ميشدي از اينکه دائم باعث خجالت تو شدم خيلي متاسفم

You see........when you were very little, you got into an accident, and lost your eye
آخه ميدوني ... وقتي تو خيلي کوچيک بودي تو يه تصادف يک چشمت رو از دست دادي

As a mother, I couldn't stand watching you having to grow up with one eye
به عنوان يک مادر نمي تونستم تحمل کنم و ببينم که تو داري بزرگ ميشي با يک چشم

So I gave you mine.
بنابراين چشم خودم رو دادم به تو

I was so proud of my son who was seeing a whole new world for me, in my place, with that eye
براي من اقتخار بود که پسرم ميتونست با اون چشم به جاي من دنياي جديد رو بطور کامل ببينه

With my love to you,
با همه عشق و علاقه من به تو

2009-07-03T09:29:00.004+04:30

كوله ‌پشتی‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد.رفت‌ كه‌ دنبال‌ خدا بگردد و گفت:تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت
نهالی‌ رنجور و كوچك‌ كنار راه‌ایستاده‌ بود، مسافر با خنده‌ای‌ رو به‌ درخت‌ گفت:چه‌ تلخ‌ است‌ كنار جاده‌بودن‌ و نرفتن؛ و درخت‌ زیرلب‌ گفت:ولی‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروی‌ وبی‌رهاورد برگردی
كاش‌ می‌دانستی‌ آنچه‌ در جست‌وجوی‌ آنی، همین‌جاست
مسافر رفت‌ و گفت:یك‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ می‌داند، پاهایش‌ در گِل‌ است، او هیچ‌گاه‌ لذت‌ جست‌وجو را نخواهد یافت
و نشنید كه‌ درخت‌ گفت:اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز كرده‌ام‌ و سفرم‌ را كسی‌ نخواهددید؛ جز آن‌ كه‌ باید
مسافر رفت‌ و كوله‌اش‌ سنگین‌ بود.هزار سال‌ گذشت، هزار سالِ‌ پر خم‌ و پیچ، هزار سالِ‌ بالا و پست
مسافر بازگشت رنجور و ناامید.خدا را نیافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ كرده‌ بود..
به‌ ابتدای‌ جاده‌ رسید.جاده‌ای‌ كه‌ روزی‌ از آن‌ آغاز كرده‌ بود
درختی‌ هزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جاده‌ بود.زیر سایه‌اش‌ نشست‌ تا لختی‌ بیاساید
مسافر درخت‌ را به‌ یاد نیاورد
اما درخت‌ او را می‌شناخت.درخت‌ گفت:سلام‌ مسافر، در كوله‌ات‌ چه‌ داری، مرا هم‌ میهمان‌ كن
مسافر گفت:بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، كوله‌ام‌ خالی‌ است‌ و هیچ‌ چیز ندارم
گفت :هیچ‌ چیز ندارم
درخت‌ گفت:چه‌ خوب، وقتی‌ هیچ‌ چیز نداری، همه‌ چیز داری
اما آن‌ روز كه‌ می‌رفتی، در كوله‌ات‌ همه‌ چیز داشتی، غرور كمترینش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت
حالا در كوله‌ات‌ جا برای‌ خدا هست و قدری‌ از حقیقت‌ را در كوله‌ مسافر ریخت
دست‌های‌ مسافر از اشراق‌ پر شد و چشم‌هایش‌ از حیرت‌ درخشید و گفت:هزار سال‌ رفتم‌ وپیدا نكردم‌ و تو نرفته‌ای، این‌ همه‌ یافتی!
درخت‌ گفت:زیرا تو در جاده‌ رفتی‌ و من‌ در خودم ،
و پیمودن‌ خود، دشوارتر از پیمودن‌ جاده‌هاست

2009-06-20T21:04:00.001+04:30

در پشت چارچرخه فرسوده ای,کسی

خطی نوشته بود:

"من گشته ام نبود!

تو دیگر نگرد

نیست!"

این ایه ملال

درمن هزار مرتبه تکرار گشت و گشت

چشمم برای این همه سرگشتگی گریست

2009-04-16T08:24:00.002+04:30

دیوارهای تنهایی اتاقم ، شبهای خیس بارانی و حتی خیابانهای شلوغ و خسته

همه می دانند که این ثانیه ها دست در دست غم به جنگ من آمده اند

من اما هنوز ایستاده ام ...

از چه دلتنگ شوم!
به خدا من در این قبر شلوغ از های و هوی بی خیالان زنده ترم!

من در این زیرزمین تاریک دل هنوز برای شور چشمانم ، آواز می خوانم

درختان سرزمین دور را دیگر نمی خواهم ...

چشمهای مهربانان را هم سالهاست که پیچیده ام لای کتاب دل

من هنوز در اعماق این دریای اشک نفس می کشم

اشکهای من غرور شکسته ام نیستند!
من با اشکهایم بر فراز کوه مغرور صبر هم رفته ام ...

گاهی سالهای دور اعجازم را می شکنند

گاهی از ته دل آه می کشم ...
در این هیاهوی تکراری جای کسی خالی نیست!

من اما این حبس بی پایان دل را چه کنم ؟

2009-03-22T23:34:00.000+04:30

بازم يک ساله ديگه گذشت
‏با همه خوبيها و بديها
‏هر چند اين قدر زود که تا اومدم ببينم دورو برم چه خبره سال گذشت
‏مامان ميگه زندگي‌ همينه
‏نا اميدي جزيي‌ از زندگي‌ است که شايد در گذر زمان خيلي‌ وقتا فراموشش مي‌کنيم
اما هيچ وقت درکش نمي‌کنيم مگه
‏اينکه تنها بشيم شايد حتي‌ تنهاتر از خدا
‏‏آه اي دل غمگين، که به اين روز فکندت
‏فرياد که از ياد برفت آن همه پندت
‏اي مرغک سرگشته، کدامين هوس آموز
‏بي‌ بال و پرت ديد و چنين بست به بندت ؟
‏اي جام به هم ريخته صد بار نگفتم
‏با سنگدلان يار مشو ميشکنندت
‏آه اي دل آزرده در اين هستي‌ کوتاه
‏آتش به سرم ميرود از آه بلندت

2009-03-08T22:03:00.001+03:30

زير آسمان دلتنگي خانه اي دارم
كه خورشيدش هميشه در حال غروب است
خانه ي من تك اتاق است وتمام لحظاتم را در آن اتاق مي گذرانم
پنجره اش به روي انتظار باز مي شود
و پرده هايش از جنس فاصله هاست
ديوار هايش به رنگ سياه است و
نواي سكوت فضاي خانه ام را پر كرده
تنها همخانه و همسايه ام غم است
زنگ در خانه ام صداي افتادن اشك از چشم منتظر است،
هر چند كه در خانه ام هميشه قفل است
وكليد خانه هم در دست اوست
مي گذرانم روزها را با نگاه از پشت پنجره
و به تماشاي انتظارمي نشينم
تا او مرا از اين قفس آزاد كند
كه كليد خانه ام در دستان اوست
و او فقط مي تواند باز كند اين در بسته را
اميدوارم كه همانند رهگذري از كنار خانه ام رد نشود
نام خانه ي من تنهاييست

2009-03-05T19:08:00.003+03:30

تورهاازمن باش ای برايم همه کس

زيرآوازقفس مانده ام من زنفس

تووخورشيدبلند،من وشبهای قفس

2009-02-11T08:43:00.002+03:30

ملامتت نمی کنم
که مرا باور نکردی
هر چند به ناگاه امروز شد
رد تنهائیم بر دیوار
نقش ترا جاودان کرده
و عجیب نیست که من دردم را
تنها به درختان می گویم.
لاک تنهائیم را
گذر آدمها سخت کرده
و من بناچار
بغضهایم را در لابلای ترکهای دیوار
- با وسواسی کودکانه -
می نهانم.
همبستری با خیالت
هر شب خطی نو می زاید
و من این نوزادان غم زاده را
با دردی جانکاه بر دفتری کهنه می خوابانم .
آه ! که شیون های گاه و بی گاهشان
در پس خط چین تحمل من
قیامتی به پا کرده ابدی .
کاش کسی به من می گفت
این عقوبت کدامین نکرده گناه است ؟!؟
کاش ...
کسی ...
به من ...
می گفت ...
کاش ...

2009-01-12T18:52:00.001+03:30

هي فلاني مي داني ؟ مي گويند رسم زندگي چنين است...

مي آيند.... مي مانند.... عادت مي دهند.... ومي روند

وتو در خود مي ماني و تو تنها مي ماني

راستي نگفتي رسم تونيز چنين است؟.... مثل همه فلاني ها....؟و

2008-11-28T09:15:00.004+03:30

وقتی قلبهایمان کوچکتر از غصه هایمان می شود

وقتی نمی توانیم اشکهایمان را پشت پلکهایمان پنهان کنیم

و بغضهایمان پشت سر هم می شکنند

وقتی احساس می کنیم بدبختی ها بیشتر از سهممان است و

رنج ها بیشتر از صبرمان

وقتی طاقتمان طاق می شود و تحملمان تمام

آن وقت است مطمئن می شویم که به تو احتیاج داریم

و مطمئنیم که فقط تویی که کمکمان می کنی

آن وقت است که تو را صدا می کنیم

تو را آه می کشیم

تو را گریه می کنیم

تو را نفس می کشیم

تو جواب می دهی

دانه های اشکمان را پاک می کنی

گره تک تک بغضهایمان را باز می کنی

و دل شکسته مان را بند می زنی

بیشتر از تلاشمان خوشبختی می دهی و

بیشتر از لبها ، لبخند...!و

دردها را درمان می کنی و تلخ ها را شیرین

نا امیدها امید می شوند و سیاه ها ، سفید سفید

آن وقت می دانی ما چه می کنیم؟ !و

ما بدترین کار را می کنیم ....و

نه سپاس می گوییم و نه ممنون می شویم

ما فخر می فروشیم و می بالیم

یادمان می رود که اصلاً چه کسی دعاهایمان را مستجاب کرد

و خوابهایمان را تعبیر و اشکهایمان را پاک

ما همیشه فراموش می کنیم ....و

ما همیشه از یاد می بریم

ما همان انسانی هستیم که ریشه اش از فراموشی است

2008-11-12T13:06:00.002+03:30

در گورستاني متروک
که ديگر هرگز
مرده اي در آن دفن نمي شود
زنده ها
با قدمهايي رنگين از علف
به روي تپه مي آيند تا
نوشته هاي روي سنگهاي قبر را بخوانند
گورستان هنوز زنده ها را به سوي خود مي کشد
اما ديگر هرگز مرده اي به آنجا نمي آيد
و اين اشعار همه جا به چشم مي خورد که
آنهايي که امروز
زنده به اينجا مي آيند
تا سنگها را بخوانند و باز گردند
فردا مرده خواهند آمد
تا بمانند
سنگ قبرها
که اينچنين با يقين از مرگ سخن مي گويند
هميشه در حيرت اند
که چرا ديگر هرگز
مرده اي از راه نمي رسد
و پرهيز و امتناع مردم از مردن براي چيست ؟
آسان ميتوان شوخ طبعي کرد
و به سنگها گفت :
مردم از مردن بيزارند
و ديگر هرگز نمي ميرند
به گمانم آنها اين دروغ را باور مي کنند
سنگهاي قبر
در گورستاني متروک
که ديگر هرگز مرده اي در آن دفن نمي شود

2008-10-15T13:53:00.000+03:30

2008-10-15T13:48:00.002+03:30

داشتم به مامان نگاه ميکردم

من که فکر ميکنم اگه واقعاً يک فرشته ديده باشم

تاحالا اون مامانه

واقعاً فرشته است

اونم خسته ميشه کاش خستگی هاش ميشد مال من باشه

وقتی ميرم پيش بابا دنيام واسه چند روزی عوض ميشه

اين روزها خيلی خسته ام

کاش اين عقربه های زندگی واسه چند لحظه وايميستاد

خيلی کارا دارم که بايد بکنم ديگه حسابشون از دستم در رفته
توي محکمه زمونه

متهم به بيگناهی

مثل طفله سر راهی

در جدال با بی پناهی

پشتمونوکرده خم اين,بار غصه ی زيادی

سراب خنده,شادی مثل بند انفرادی

2008-10-04T17:58:00.001+03:30

فقط يك گام ديگر مانده,تا پاي بلند دار

كمي اهسته تر شايد ...نه محكمتر قدم بردار

به شدت خسته ام از خود,به شدت خسته ام از تو

بيا اي جان بي ارزش,بيا دست از سرم بردار

خدا مي داند اي مردم دلم چون ساقه ي گندم

نمي رقصد به جز با گل,نمي ميرد مگر با خار

خودت بنشين قضاوت كن,اگر تو جاي من بودي

چه مي گفتي به اين مردم,چه مي كردي به اين ديوار

خدايا گر چه كفر است اين ولي يك شب از اين شب ها

فقط يك لحظه خودت را جاي من بگذار

2008-09-22T09:25:00.002+03:30

2008-09-11T07:55:00.001+04:30

یک نفر آمد درم را قفل کرد

اشتباه باورم را قفل کرد

نعمت آزادیم را برگرفت

مستی بال و پرم را قفل کرد

تا نشستم زیر پایم را ربود

خواب رفتم بسترم را قفل کرد

تا خیال گفتن شعرم گرفت

خامه ام را، دفترم را قفل کرد

خنده تا کردم گلویم را فشرد

گریه، چشمان ترم را قفل کرد

تا که ترسیدم شجاعت تحفه کرد

تا بگیرم، خنجرم را قفل کرد

تا ز دلتنگی به دیوارش زنم

ناگهان دستی سرم را قفل کرد

زد به یادم سحر و جادو ناگهان

چارسو تاریک شد موهوم شد

ظلمتی پیش و برم را قفل کرد

حیرتم در جلوه، فکرم شعله ور

حیرتم را، اخگرم را قفل کرد

سعی پرواز غرورم را شکست

من منی و پر پرم را قفل کرد

رو به خاک افتاده تسلیمش شدم

یاس و رنج پیکرم را قفل کرد

دست لطفش بر سر من سایه شد

وهم و فکر دیگرم را قفل کرد

من دگر در من نیم او در من است

اشتباه باورم را قفل کرد

2008-08-26T07:53:00.000+04:30

چه احساس عجيبی
وقتی بغضم
در بيمارترين فصلها ترک خورد
آسمان نگاهت را ديدم
که بر من می باريد
ولبهايم ناخواسته
مزه ي اشکی را چشيد
که تمام سال
به من دروغ گفته بود

2008-08-15T08:48:00.002+04:30

قلب من خسته از این دوری هاست
خسته از هق هق دلتنگی ها
خسته از کوچ غریبانه ی مهر
که به پهنای غروب در دلم جا دارد
منم و سردی غم
منم و بغض فروخورده ی یک تنهایی

2008-08-07T07:29:00.000+04:30

بگذاريد
نفسی تازه کنم
که من از کوی زمان آمده ام
زندگی کرده صباحی اما
چه کنم مرگ سرانجامم بود
نام من واژه ای از جنس غم است
از من خسته نپرسيد
خدايم چه کسی است؟و
نامه ی هر عملم زاده ی چیست ؟و
لحظه ای حرف مرا گوش کنید
آنکه از شهر غم
آمده است
همه دستش خالی است
سر سجاده نبودم مهری
ونمازم همه تکرار قضا بودو قضا
چشم از جا ندرید
دست خشمی به سر من نزنید
تازه سر کرده برون-از ستم دورانم
مقصدم راه خرد بود ولی
لحظه ها پای مرا بسته به یک تکه ی نان
تا نباشد به شبی
شکم از لقمه تهی
یانرنجد پسرک
خاطر کهنگی پیرهنش
کاسه ای آب به رويم بزنيد
تاکه باور کنم از دست دروغ
گشته آزاد ورها

2008-07-30T09:09:00.002+04:30

2008-07-24T08:44:00.002+04:30

كوله بارم خالي
سفرم دور و دراز
جاده در مه تنها
و خيالي كه غبار آلود است
بي كلام از تو جدا خواهم شد
دهنت از يادمرا خواهد برد
سازم از غصه ترك خواهد خورد

2008-07-16T10:23:00.002+04:30

شب سردي است، و من افسرده

راه دوري است، و پايي خسته

تيرگي هست و چراغي مرده

مي كنم، تنها، از جاده عبور

دور ماندند زمن آدم ها

سايه اي از سر ديوار گذشت

غمي افزود مرا بر غم ها

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر، سحر نزديك است

هر دم اين بانگ برآرم از دل

واي، اين شب چقدر تاريك است!و

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟و

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟و

صخره اي كو كه بدان آويزم؟و

مثل اين است كه شب نمناك است

ديگران را هم غم هست به دل

غم من، ليك، غمي غمناك است

2008-07-06T21:00:00.001+04:30

با هر که سخن گفتم در خود گره ای گم بود
چون کرم شبان تابان می تابیو می تابم
بر هر که نظر کردم گریانو پریشان بود
چون ابر سبک بالان می باریو می بارم
من درده محبت را هرگز به تو نسپردم
این عقده ی دیرین را میدانیو می دانم
بر مرثیه ام بنگر نقش رخ خود بینی
این قصه ی غمگین را میخوانیو می خوانم

2008-07-06T20:35:00.000+04:30

تنهاترین شعرم ننوشته بر فردا
تنهاترین حرفم بر روی لبهاتان
تنهاترین رازم ناگفته و خوانا
تنها ترین نورم در صبح فرداتان
تنهاترین فریاد کم حرف و پر معنا
تنهاترین امید بر یک دل خسته
تنهاترین آواز تنهاترین نجوا

2008-06-08T07:09:00.002+04:30

تو در دلت فقط غم بود و من در دلم فقط غم
تو به هزار غم خودت می اندیشیدی و من به هزار و یک راه که
غم هایم را پشت یک لبخند پنهان کنم که غمی به غم هایت نیافزایم
همه آنچه از منِ من مانده بود آغوش کردم و
جا دادمت در «من». تو «تو» شدی.
جستی؛ در نابودی من بود شدی.
خاکسترم را بر آب ریختی.
دیگر مجسمه نبودی. طغیان بودی. به خاکسترم که ویرانه بر آب می رفت مستانه بالیدی و
از آنچه ساختی خوشنودگشتی. و غروب مرا کم بودی
دیگر نه من مانده بود و نه آغوشی و نه کودک خردسالی که
سر چهارراه داغ داغ محبت بفروشد به من و تو و
نه پیرمرد فال فروش.
فکر کرده ای هیچ که چه شد آنجا که نیروی رفته را بازیافتی؛و

مرا کجا گم کردی؟و

بی حتی «کاش دانسته بودم بودنم از نبودنت است» ی گذرا در خیالت

2008-06-01T19:09:00.002+04:30

به من ميگفت فقط با تو به ياد تو برای تو
کنارت تا اخر دنيا ميمانم هر گونه
اگر سيل اگر توفان اگر حتی خدا گويد که نه
برايت تا اخر دنيا ميمانم هر گونه
کنون تنهای تنهايم
ميان هر چه غم دارم به ياد تو برای تو
به يادت تا اخر دنيا ميمانم هر گونه

2008-05-30T18:48:00.001+04:30

های و هوی گريه هايم در نسيم افتاده بود
من شفق را می گذارم بر سر انگشت نور
پيچکی از سايه ی ديوار تنهايی گريخت
تک تک ساعت بخنددبر زمان با چشم کور
تا خطوط یک قفس را ديده بيند در ميان
منحنی تازه ای را می کشد بر سادگی
قاصدک پاپیچ افکار گل عصیان دل
پشت دیوار ندامت مرده از بیچاره گی
منت یک خنده زیبا لب دنیا کشید
آه از این آدم که دنبال سیاهی می دود
گریه را پیمان شکستن غصه دارش می کند
سینه ای بادرد سرگردان به هر جا می خزد
روح من از وحشت فریاد سرما صخره شد
چون شراره دامن خمیازه ی خود می گرفت
انتهای چشمه را خط می کشد دریا به موج
طعنه میزد نقشه هایش بر نگاه سرنوشت

2008-05-24T07:36:00.002+04:30

این فضا سخت مرا

می شکند

این صدا سخت مرا

می طلبد

که بیا فرصت کار آخر شد

و بشر در دل خود عاجز شد

نه سخن محو نگاه

نه وفا غرق گناه

به خدا می ترسم

به خدا می فهمم

که سخن کوتاه است

که فضا طاقت دیدار

مرا باز ندارد

2008-05-17T08:53:00.002+04:30

ديگر نميگويم دلم تنگ است ميدانم تو ميداني
بطن و نهادم از خلآ رنگ است ميدانم تو ميداني
ديگر لبالب گشته ام از قعر اقيانوس وحشت- رعب
با جوي غم قلبم هماهنگ است ميدانم تو ميداني

2008-05-08T21:49:00.000+04:30

2008-05-01T21:48:00.002+04:30

سری بزن به دفترت
من از تمام حس تو گذشته ام
وشاخه ي شکسته ای
به پلک کاغذی تو کشيده ام
شتاب کن از اين عبور ساکتم
شتاب کن
عبارت صدای تيشه ،بيستون
به انتها کشيده شد
ونقطه های جان به لب
ميانه ي من وترا به هم زدند
عجب صبورغافلی!!!و
قلم به دست نشسته ای
کدام جمله را شکسته دل کنی؟ و
تو خيره در نگاه واژه ها شدی
وشعر عاشقانه ای
دوباره کشته می شود
من وترانه های
عبور می کنيم زشب
وميرسيم به هفت خوان يک غزل
که بر ضريح جمله ها
ردای آن تکلمت گره
خدای من

شکسته شد حريم اشک
به اوج قصه ی رها رسيده ام
سری بزن به دفترت
ببين زماجرا کنون
چه ساحلی کشيده ام

...........
تو باز خيره مانده ای؟؟؟ و

2008-04-25T09:18:00.002+04:30

دیر گاهیست که تنها شده ام
باز هم قسمت غم ها شده ام
من که بی تاب شقایق بودم
قصه ی غریب صحراشده ام
مگرآینه زمن بی خبرشده است
که اسیر شب یلدا شده ام
همدم سردی یخها شده ام
وسعت دردفقط سهم من است
کاش چشمان مرا خاک
تا نبینم که چه تنها شده ام

2008-04-13T08:07:00.003+04:30

مرد، دوباره آمد همانجاي قديمي
روي پله هاي بانک، توي فرو رفتگي ديوار
يک جايي شبيه دل خودش،
کارتن را انداخت روي زمين، دراز کشيد،
کفشهايش را گذاشت زير سرش، کيسه را کشيد روي تنش،
دستهايش را مچاله کرد لاي پاهايش،
خيابان ساکت بود،
فکرش را برد آن دورها، کبريت هاي خاطرش را يکي يکي آتش زد
در پس کورسوي نور شعله هاي نيمه جان، خنده ها را ميديد و صورت ها را
صورتها مات بود و خنده ها پررنگ،
هوا سرد بود، دستهايش سرد تر،
مچاله تر شد، بايد زودتر خوابش ميبرد
صداي گام هايي آمد و.. رفت،
مرد با خودش فکر کرد، خوب است که کسي از حال دلش خبر ندارد،
خنده اي تلخ ماسيد روي لبهايش،
اگر کسي مي‌فهميد او هم دلي دارد خيلي بد ميشد، شايد مسخره اش مي‌کردند،
مرد غرور داشت هنوز، و عشق هم داشت،
معشوقه هم داشت، فاطمه، دختري که آن روزهاي دور به مرد مي‌خنديد،
به روزي فکر کرد که از فاطمه خداحافظي کرده بود براي آمدن به شهر،
گفته بود: - بر ميگردم با هم عروسي مي‌کنيم فاطي، دست پر ميام...
فاطمه باز هم خنديده بود،
آمد شهر، سه ماه کارگري کرد،
برايش خبر آوردند فاطمه خواستگار زياد دارد، خواستگار شهري، خواستگار پولدار،
تصوير فاطمه آمد توي ذهنش، فاطمه ديگر نمي‌خنديد،
آگهي روي ديورا را که ديد تصميمش را گرفت،
رفت بيمارستان، کليه اش را داد و پولش را گرفت،
مثل فروختن يک دانه سيب بود،
حساب کرد، پولش بد نبود، بس بود براي يک عروسي و يک شب شام و شروع يک کاسبي،
پيغام داد به فاطمه بگويند دارد برميگردد
يک گردنبند بدلي هم خريد، پولش به اصلش نمي‌رسيد،
پولها را گذاشت توي بقچه، شب تا صبح خوابش نبرد،
صبح توي اتوبوس بود، کنارش يک مرد جوان نشست،
- داداش سيگار داري؟
سيگاري نبود، جوان اخم کرد،
نيمه هاي راه خوابش برد، خواب ميديد فاطمه مي‌خندد، خودش مي‌خندد، توي يک خانه يک اتاقه و گرم
چشم باز کرد، کسي کنارش نبود، بقچه پولش هم نبود، سرش گيج رفت، پاشد:
- پولام.. پولاااام،
صداي مبهم دلسوزي مي‌آمد،
- بيچاره،
- پولات چقد بود ؟
- حواست کجاست عمو ؟
پياده شد، اشکش نمي‌آمد، بغض خفه اش مي‌کرد، نشست کنار جاده، از ته دل فرياد کشيد،
جاي بخيه هاي روي کمرش سوخت،
برگشت شهر، يکهفته از اين کلانتري به آن پاسگاه،
بيهوده و بي سرانجام، کمرش شکست،
دل بريد،
با خودش ميگفت کاشکي دل هم فروشي بود،
...
- پاشو داداش، پاشو اينجا که جاي خواب نيس...
چشمهاشو باز کرد،
صبح شده بود،
تنش خشک شده بود،
خودشو کشيد کنار پله ها و کارتن رو جمع کرد،
در بانک باز شد،
حال پا شدن نداشت،
آدم ها مي‌آمدند و مي‌رفتند،
- داداش آتيش داري؟
صدا آشنا بود، برگشت،
خودش بود، جوان توي اتوبوس وسط پياده رو ايستاده بود،
چشم ها قلاب شد به هم،
فرصت فکر کردن نداشت،
با همه نيرويي که داشت خودشو پرتاب کرد به سمت جوان دزد،
- آي دزد، آيييييي دزد، پولامو بده، نامرد خدانشناس... آي مردم...
جوان شناختش،
- ولم کن مرتيکه گدا، کدوم پولا، ولم کن آشغال...
پهلوي چپش داغ شد، سوخت، درست جاي بخيه ها، دوباره سوخت، و دوباره....
افتاد روي زمين،
جوان دزد فرار کرد،
- آييي يي يييييي
مردم تازه جمع شده بودند براي تماشا،
دستش را دراز کرد به سمت جوان که دور و دور تر ميشد،
- بگيريتش.. پو . ل.. ام
صدايش ضعيف بود،
صداي مبهم دلسوزي مي‌آمد،
- چاقو خورده...
- برين کنار.. دس بهش نزنين...
- گداس؟
- چه خوني ازش ميره...
دستش را گذاشت جاي خاليه کليه اش
دستش داغ شد
چاقوي خوني افتاده بود روي زمين
سرش گيج رفت
چشمهايش را بست و... بست .
نه تصوير فاطمه را ديد نه صداي آدم ها را شنيد،
همه جا تاريک بود... تاريک
.........
همه زندگي اش يک خبر شد توي روزنامه:
- يک کارتن خواب در اثر ضربات متعدد چاقو مرد
همين
هيچ آدمي‌از حال دل آدم ديگري خبر ندارد،
نه کسي فهميد مرد که بود، نه کسي فهميد فاطمه چه شد
مثل خط خطي روي کاغذ سياه مي‌ماند زندگي،
بالاتر از سياهي که رنگي نيست،
انگار تقديرش همين بود که بيايد و کليه اش را بفروشد به يک آدم ديگر،
شايد فاطمه هم مرده باشد،
شايد آن دنيا يک خانه يک اتاقه گرم گيرشان بيايد و مثل آدم زندگي کنند،

کسي چه ميداند ؟!
کسي چه رغبتي دارد که بداند ؟
زندگي با ندانستن ها شيرين تر مي‌شود،
قصه آدم ها، مثل لالايي نيست

قصه آدم ها، قصيده غصه هاست

2008-03-28T18:46:00.005+04:30

چه بی صدا و بی نشان در اين زمان و اين مکان
فتاده ام در آسمان تيره و سياه اين جهان
يکی دو کوچه ان طرف تر از زمين
بهشت جای پای اوست
که کوچه های اين بهشت همه نشانه خاطرات اوست
و آسمان اين بهشت,پرازطنين جاودان صدای اوست
و لحظه لحظه ی نگاه هر پرنده ايی در اين مکان
نشانی از صداقت نگاه اوست
به حق گريه های دل,به حرمت صداقت دعای دل
به رسم يوسف حزين
بدور دار بهشت را,زدست هر غريبه ايی
بهشت جای پاي اوست

2008-03-19T08:12:00.002+03:30

آنچه که در وجودم چون آهنی مذاب نعره می کشد و از اودستگیری

می خواهد ، که این دنیای بزرگ برایش چون فشار قبر تنگ شده

آنقدر تنگ که برایش کوچک می آید نمی فهمم که بزرگی دنیا از کجاست ؟ نمی فهمم

کجایاین دنیا زندگی حکم می کند ؟ وکجای این زندگی آدمی سهم دارد ؟ و

ز آن سهم چقدرش برای من است ؟!!وقتی آدمی کوچک است

و در افکار کودکانه خود غرق ، دنیائی جز آنچه که خود در آن است نمی بیند

ولی وقتی بزرگتر می شود و افکارش پهناور ، دنیا را آنطور که هست

می یابد و این با آنچه که قبلا باور داشته مخالف است وحال دیگر قبولش ندارد

.این همان تفاوت میان دو نقش است که من را از پا در می آورد

چنان که گویا دوزخ را موت نشده تجربه می کنم .دوزخی که ناخواسته بدان گرفتار گشتم

بدون هیچ انتخابی .حالا این خود منم که از درون همپای همان آهن مذاب نعره سر می دهم

آنقدر که دیگر خودی از خودم بجا نمی ماند .من می خواهم بروم ، می خواهم

اینجا نمانم ، می خواهم به همانجائی برگردم که بدان تعلق داشتم ، من

زندگی زمینی را نمی خواهم ، من زندگی را دوست دارم که

خودم برایش نقش بازی کنم ، آنطور که احساس کنم زنده ام.

پرستو آمد و از گل خبر نیست
چرا گل با پرستو همسفر نیست
چه افتاد این گلستان را چه افتاد؟و
که آیین بهاران رفتش از یاد
چرا مینالد ابر برق در چشم
چه میگرید چنین زار از سر خشم
چرا خون میچکد از شاخه ی گل
چه پیش آمد کجا بانگ بلبل
چه درد است این؟چه درد است این؟چه درد است؟و
که در گلزار ما این فتنه کردست

2008-02-21T07:47:00.003+03:30

مامان يکی از انگشتاشو بالا اوردوگفت اگه همين يکی بگذره بابا مياد

بهش گفتم يعنی همين يکی!...و

هر سال به من همون يکيونشون ميداد

وچه قدرسخت بود واسم تموم شدن اين يکی
شايدفکرميکردساله ديگه يادم ميره

اماهميشه اون فراموش ميکرد که

به اميدهمون يکی دنياموبه سرميکنم

و16سال گذشت اما...و

..............
با خياله تو هنوزم مثله هر روز و هميشه

هر شب حافظه من پر تصوير تو ميشه

2008-02-07T11:12:00.000+03:30

غصه اسم منو فرياد ميزنه

ميگه امروز روز دل بريدنه

کوله باری که پر از خاطره هاس

روی شونه های لرزونه منه

ازتموم آدمای خوب و بد

زتمومه قصه های خوب و بد
چی برام مونده به جزيه خاطره

نقشه گنگی تو غبارپنجره

غصه آغوششو وا کرده برام

منتظرمونده که من باهاش بيام

قصه ی تلخ خداحافظی رو

ميخونم بااونکه خسته هست لبام

پشت سرگذاشتن خاطره ها

همه ی دنياودلبستگی ها

خيلی سخته ولی چاره ندارم

غصه فرياد ميزنه بيا بيا

خدا آدمو واسه دوری از ديار

زندگيو واسه غربت آفريد

2008-01-31T09:23:00.000+03:30

چراغش در بي چراغي اين خانه مي سوخت
و دلش از بي خيالي اين جماعت
تنها در اين خانه
سکوت علامت بيداري بود
وقتي درخت را به جرم جوانه قرنطينه مي کردند
و طبيبان بي شرم شوکران
تشخيصشان گشودن رگها بود
وقتي سلاخان حرفه يي
شمع را در شقاوت ميدان گردن مي زدند
تنها در پناه سايه ي او ايمن بودم
حالا مرا ببين که در اين غروب ممتد
مترسک باغستاني را مانم کارگرانش گرسنه
کلاغ ها ديگر نمي آیند
بر افسانه ها بذرپاشان حلقه زنانند
حلقه زنان

2007-12-28T10:33:00.000+03:30

ای همه گلهای ازسرما کبود
خنده هاتان را که ازلبها ربود
مهر هرگزاين چنين غمگين نتافت
باغ,هرگزاين چنين تنها نبود
تاجهای نازتان برسرشکست
باد وحشی چنگ زد درسينه تان
صبح ميخندد,خود ارايی کنيد
اشک های يخزده,ايينه تان
رنگ عطرآويزتان برباد رفت
عطررنگ اميزتان نابود شد
زندگی درلای رگ هاتان فسرد
آتش رخساره هاتان دود شد
روزگاری,شام غمگين خزان
خوشترازصبح بهارم مينمود
اين زمان حال شما حال من است
ای همه گلهای ازسرما کبود
روزگاری چشم پوشيدم ز خواب
تا بخوانم قصه مهتاب را
اين زمان دور از ملامت های ماه
چشم ميبندم که جويم خواب بی تعبير را
روزگاری,يک تبسم,يک نگاه
خوشتر از گرمای صد آغوش بود
اين زمان,بر هر که دل بستم دريغ
آتش آغوش او خاموش بود

2007-12-21T10:54:00.000+03:30

هميشه تو قصه ها دوس داشتم که کلاغه آخره قصه به خونش برسه

اما نميدونم چرا هيچ وقت نميرسيد

غافل از اينکه اون کلاغه قصه ما آدم هاست

خيلی وقته که از کلاغه قصه م خبری ندارم نميدونم کجاست

فقط با گذشت هر سال ميفهمم که هنوز کلاغه من به خونش نرسيده

کلاغه ی قصه ی من بازم کلک به من زدی

……………….
فردا 1 سال به چوب خط زندگيم اضافه ميشه

چه قدر زود داره چوب خطم پر ميشه

من بهشت را نديده با جهنم اشنا شدم

2007-12-17T18:29:00.000+03:30

به شانه ام ميزنی که تنهاييم را تکانده باشی

به چه دل خوش کرده ای؟

تکاندن برف از شانه آدم برفی! ...و

2007-12-10T18:24:00.000+03:30

نامی نداشت. نامش تنها انسان بود؛و تنها دارايی اش تنهايی

گفت: تنهايی ام را به بهای عشق می فروشم.کيست که از من قدری تنهايی بخرد؟و

هيچ کس پاسخ نداد

گفت:تنهايی ام پر از رمز و راز است، رمز هايی از بهشت

راز هايی از خدا. با من گفت و گو کنيد تا از حيرت برايتان بگويم

هيچ کس با او گفت و گو نکرد

و او ميان اين همه تن ، تنها فانوس کوچکش برداشت و به غارش رفت. غاری در حوالی دل. می دانست

آنجا هميشه کسی هست کسی که تنهايی می خرد و عشق می بخشد

او به غارش رفت و ما فراموشش کرديم و نمی دانيم که چه مدت آنجا بود

سيصد سال و نه سال بر آن افزون؟ يا نه، کمی بيش و کمی کم

او به غارش رفت و ما نمی دانيم چه کرد و چه گفت و چه شنيد؛ و نمی دانيم آيا در

غار خوابيده بود يا نه؟و

اما از غار که بيرون آمد بيدار بود، آنقدر بيدارکه خواب آلودگی ما بر ملا شد

چشم هايش دور خورشيد بود، تابناک و روشن؛ که ظلمت ما را می دريد

از غار که بيرون آمد هنوز همان بود با تنی نحيف و رنجور

اما نمی دانم سنگينی اش را از کجا آورده بود، که گمان می کرديم زمين تاب وقارش

را نمی آورد و زير پاهای رنجورش درهم خواهد شکست
از غار که بيرون آمد، با شکوه بود

شگفت و دشوار و دوست داشتنی.اما ديگر سخن نگفت.انگار لبانش را دوخته

بودند، انگار دريا دريا سکوت نوشيده بود

و اين بار ما بوديم که دنبالش می دويديم برای جرعه ای نور

برای قطره ای حيرت.و او بی آنکه چيزی بگويد، می بخشيد؛بی آنکه چيزی بخواهد
او نامی نداشت،نامش تنها انسان بود و تنها دارايی اش تنهايی

2007-12-02T18:12:00.000+03:30

غربت دل را اسير لحظه ها کردم

اما نميدانستم هيچ وقت آزادی نصيبم نميشود

در تاريکي نمور دنيا چنگ به او جستم

اما غافل از اينکه او هم رحم ندارد

کنون در غربت اسارت دور از همه

به خاطراتم دل خوش کردم

که شايد روزی آنها هم از من گرفته شود

2007-10-03T09:30:00.000+03:30

تمام لحظات زندگیم
درون حجم محبوس اطاقی خلاصه می شود
که دوستش دارم
و نیز سرنوشتم
آنگونه می گذرد که باید
من خودم را به آن حجم منظم
که از بخت یاری من به حیاط زیبایی منتهی می شود
و صد البته
روشن است و با نور آشنا
عادت داده ام
من اگر یک روز
خود را به چهار گوشه ی آن حجم دوست داشتنی نیاویزم
و نیاندیشم و مرور نکنم
روزگاری که رفت و روزگارانی که می آید
دست و پایم درد میگیرد
سخت سرم گیج می رود
خون به مغزم نمی رسد
کلافه می شوم
و چنین دریافتم
که دلباخته ی آن حجم محبوسم و
به تمامی لحظات آن عشق می ورزم
آری ,من به افیون تنهایی
معتادم

2007-09-28T09:28:00.000+03:30

سفر به خير خاطرات من!...سفر به خير رفيق هاي نارفيق...سفر به خير دوستان نيمه راه...و

دلم گرفته اي خدا...!نفس نمي كشم!دلم عجيب ترك ترك شده...!و

آن چنان كه مي تپد شكاف خسته اي ميان قلب من به روزهاي من...به سادگي من نيشخند مي زند!...و

چه خوب بود آن زمان كه ساده بودم و دچار قلب بي ريا!...و

دلم به اين يكي دو دوست...به نام خواهر و برادرم چه شادمانه بود

به اينكه غصه را چه باك؟منم و قلب هاي پر ز عشق و نور و سادگي و معرفت

منم چونان ستاره اي ميان قلب آسمان دوستي!...و

عجب خيال باطلي!...به زير دست دوستي...خنجري

ز پشت چشم مهر... نفرتي!ميان حرف ها همه دروغ و افترا...!و

چه خسته ام! چه خسته ام ز روز ها و ماه ها و سال ها

دلم گرفته اي خدا...نفس نمي كشم!دلم عجيب ترك ترك شده...!و
شكسته جام شيشه اي!شكسته تنگ قلب من!و ماهي ام در اين كوير

چه بي بهانه جان سپرد!...عجب زمانه اي!عجيب مانده ام عجب

كه دوست ها چطور دشمني به خوردمان دهند؟!چقدر ساده ام خدا

براي خاطر تمام حرف ها مرا ببخش!و
خسته ام!تحملم تمام شد...كمر شكست...چگونه دوستي بلاي جان شده؟!و

نفس نمي كشم!براي خاطر هزارمين رفيق نارفيق!..و

دگر تحملم ز دست رفته اي خدا...!نفس نمي كشم!...و

2007-09-18T20:46:00.000+03:30

پنجره اي رو به تنهائيم گشودم
خود را به باد سپردم
من طعم تلخ اسارت را نچشيده بودم
رها
بي پروا
فراموش شده از روزمرگي ها
بازگشتم اما تن را به باد سپردم
اندك مجال
سكوت مجالم نمي دهد
تا از اندوه ديرينه ام سخني تازه كنم
من از هجوم بادهاي وحشي مي ترسم
بادهايي كه مرا و تنها مرا مي سوزاند
باد مي سوزاند
باد وِيران ميكند
باد مرا بر باد خواهد داد

2007-09-09T20:41:00.000+03:30

افسوس که خیلی دیر امدی !و
انچنان دیر که دیگر فرصتی برای جبران نیست
انچنان دیر که دیگر صدای تو در گوشم طنین ندارد
و همچون صدای گوش خراش مدام آزارم میدهد
اینک برایم غریبه ای بیش نیستی
افسوس که دیر آمدی
...

2007-08-24T07:46:00.001+03:30

دلتنگییهای آدمی را باد ترانه ای میخواند

رویاهایش را اسمان پر ستاره نا دیده می انگارد

و هر دانه برفی به اشکی نریخته می ماند

سکوت سر شار از سخنان نا گفته است از حرکات نا کرده

اعتراف به عشقهای نهان و شگفتیهای به زبان نیامده

و در این سکوت حقیقت ما نهفته است

اما افسوس و صد افسوس که من به سکوت عادت نکرده ام

2007-08-10T07:10:00.000+03:30

دردهای من جامه نیستند تا ز تن درآورم
چامه و چکامه نیستند تا به رشته ی سخن درآورم
نعره نیستند تا ز نای برآورم
دردهای من نگفتنی است
دردهای من نهفتنی است
دردهای من گرچه مثل درد مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که کفش هایشان درد میکند
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نامهایشان
جلد کهنه ی شناسنامه هایشان
درد می کند
من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند
انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است
دردهای پوستی کجا؟و
درد دوستی کجا؟و
این سماجت عجیب
پافشاری شگفت دردهاست
دردهای آشنا
دردهای بومی غریب
دردهای خانگی
دردهای کهنه ی لجوج
اولین قلم،
حرف، حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت،
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم
درد رنگ و بوی غنچه ی دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را ز برگ های تو به توی آن جدا کنم
دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعر تازه ی مرا درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می زنم
درد حرف نیست
درد نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم

2007-07-27T05:55:00.000+03:30

آنقدر پُرسیدمت
تا عاقبت
پُرسان و سرگردان
به خلیج پُرتلاطم چشمانت رسیدم
چقدر دیر فهمیدم
که خیسی همیشگی چشمانت
برای عشق ، نبود
دیر فهمیدم
هوای بندرگاه ، همیشه شرجیست...و

2007-07-20T19:04:00.000+03:30

خواستم تا بار ديگر داستانی بنويسم
قلم نعره کشيد
کاغذ پاره شد
افکارم در هم گرديدند
همه از من تقاضای سکوت کردند
قلم ميدانست که بايد شرح دردها و غمها را بصورت کلمات نقاشی کند
کاغذ می دانست که در زير سطور غم و اندوه محو می شود
افکارم ميدانستند که از در همی همانند زنجيری سر در گم می شوند
و من خاموش سکوت را برگزيدم
اما
چشمانم سکوت مرا با اشک معاوضه کردند
و قطره های اشک و اندوه دل
مثل باران بهار
ارمغان کوير گونه ها شدند

2007-07-13T09:11:00.000+03:30

در من انگار ستونهای تنم يخ زده است

آنقدر يخ زده ام من كه كنار نعشم؛

تار و پود نخی پيرهنم يخ زده است

جسم من تاول اين تلخ شدن را تركاند؛

جسدم قبل تر از سوختنم يخ زده است

قلب من قيمت اين سرد شدن را فهميد

در من اينبار تمام جريان ها خشكيد

در تنم مايه ی دل دل زدنم يخ زده است

هيچ عشقی جسد تلخ مرا غسل نداد

زير سنگ لحد من كفنم يخ زده است

تيشه در حافظه ی كوه كنم يخ زده است

قطب سر سبز ترين ساحل اندوهم شد

دشت پر نسترن و نارونم يخ زده است

خواستم تا بروم

گم شوم

اما افسوس

خواستن در سكنات بدنم يخ زده است

2007-07-06T06:37:00.000+03:30

خدایا ملامتم نکن
به خودم چرا
اما به تو که نمي توانم دروغ بگويم
مي دانم که خط پايان پرتگاه گريه ها مرگ است
اما هنوز که زنده ام
گيرم به زور ِ قرص و قطره و دارو
ولي زنده ام هنوز
پس چرا چراغ خوابهايم را خاموش کنم؟و
چرا به خودم دروغ نگويم؟و
من بودن ِ بي رؤيا را باور نمي کنم
بايد فاتحه کسي را که رؤيا ندارد خواند
اين کارگري،
که ديوارهاي ساختمان نيمه کاره کوچه ما را بالا مي برد،
سالها پيش مرده است
نگو که اين همه مرده را نمي بيني
مرده هايي که راه مي روند و نمي رسند،
حرف مي زنند و نمي گويند،
مي خوابند و خواب نمي بينند
مي خواهند مرا هم مرده بينند
مرا که زنده ام هنوز
(گيرم به زور قرص و قطره و دارو)
ولي من تازه به سايه سار سوسن و صنوبر رسيده ام
تازه فهميده ام که سيد خندان هم
بارها در خفا گريه کرده بود

2007-06-29T07:48:00.000+03:30

تمام هستی من شايد
به قدر کوچک يک شعله،
در انتهای راهرويی باشد
و عمر آرزويم شايد ،
صدای يک نفس کوتاه، ميان اشک دولبخند.
مرا بياو ببر دور
- پشت ابرها شايد
.........

2007-06-15T07:04:00.000+03:30

جون بگير اي من مُرده‌
بگو کي حقت خورده‌
بگو کي قصه ی مرگ‌ُ از دل حافظه بُرده‌
چه‌ کسي سايه‌ي سنگي کشيده رو تن مهتاب‌
من چشام جا گذاشتم توي رخوت کدوم خواب‌
من بسپاربه‌ ترانه‌ ،به‌ يه آواز ،به‌ يه‌ فرياد
کاري کن قاصدکامون گُم نشن‌ توکوچه‌ي باد
نذار ازصدا بيفتم‌
توسکوت بي‌مروّت‌

2007-06-01T08:18:00.000+03:30

در عبور از لحظه ها در بیكران آبی دریا
دلم تنها تر از تنها
به دنبال نشانی از گل و گلها ، ز سرخی شقایقها
من و آن تك درخت پیرو فرسوده
رسیده لحظه تنهایی و روز جدایی ها
نگاهم خیس و بارانی
و تو
آری تو می دانی نفس ها ، سینه ها ، در التهابی سخت می سوزند
و شمع دیدگان تو ،میان لحظه رفتن خموش بی صدا می ماند
اما چاره باید كرد
غم رفتن ، جدایی ، سخت می لرزم
چگونه باید ؟و
اما برای ماندن اینجا سكوتی تلخ می ماند
برای رفتی از اینجا نگاهی گریه آلوده
همین می ماند و من
من تنهای تنهایم
كه غم را می كند با خود رفیق روزگار جدایی ها

2007-05-17T06:40:00.000+03:30

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد
وسعت حيرانيم را حس نکرد
در ميان خنده هاي تلخ من
ديده ي بارانيم را حس نکرد
در هجوم لحظه هاي بي کسي
غربت پنهانیم را حس نکرد
آن که با آغاز من مأنوس بود
لحظه ي پايانيم را حس نکرد
هيچ کس ويرانيم را حس نکرد
وسعت تنهائيم را حس نکرد
در ميان خنده هاي تلخ من
گريه پنهانيم را حس نکرد

2007-05-11T06:57:00.000+03:30

ووقتی همه ی آنچه از زندگی میخواهی چیزی نیست که
بتوانی برای کسی بیانش کنی، چگونه زندگی را ادامه می دهی؟
بی تحرک گوشه ای افتاده بودم. مثل لاشه ای بد بو ... بی درد
اما جاندار بودم
بی سبب خنده میکردم
بی هویت امضا میزدم
بی اساس استدلال میکردم
به اصطلاح انسان بودم
من اینگونه انسان بودم
نفس کشیدن را فراموش کرده بودم
اندیشه ی نیک را از بد نمیشناختم
گذشت...و
باران بارید
دیوانه شدم
و دیدم چگونه انسانها زندگی میکنند

2007-05-04T10:25:00.000+03:30

ديگر خدا نگاهم نمي كند
هر چه صدا مي زنم
به در خانه اش مي كوبم
جوابم را نمي دهد... حرفي نمي زند
در مقابل ما حرفي براي گفتن ندارد
برديم آبروي زندگی را ... آبروي منتظر بودن... آبروي خدا را
حرفي نزن
من خيلي وقت پيش تمام شدم ... خيلي وقت پيش ... اما تو نديدي
نه... خيال نكن بينا هستي
طعم گس زندگی ... !و
نه براي من طعمي ندارد
فقط بوي مرگ مي دهد ... بوي مردن در چنگال بي رحمش و
خيلي وقت است به آخر خط رسيدم و نقطه گذاشتم پايان بودنم و
وقتي بودم تو هيچوقت نفهميدي كه هست
حالا ميروم كه شايد بفهمي بودم
اما مي دانم خيالم باطل است ...و
تو هيچوقت نخواهي فهميد كه من بودم
بودم ... بودم...و
اين چند وقت كه اينجا پر سه مي زدم و فقط براي تو يك سايه بودم
ببخش اگر سايه ام بي رنگ بود
من سايباني بودم كه آفتاب را به تو داد نه سايه را
ببخش...!و
اما دلم را نمي دانم ... شايد بخشيد
و همه دلهايي كه براي من به وسعت آسمان پاك بودند و پر از زندگی
و هميشه هر وقت هر زماني دلم مي گرفت و هق هق امانم را مي بريد
حتي سراغشانم آرامم مي كرد
مي خواهم مرا به خاطر بسپاريد نه به خاطره ها
بخشش مرا براي بي صداي مردنم پذيرا باشيد
وتو
سعي كن مرا به خاطره ها بسپاري مثل هميشه
خداحافظ زندگی

2007-04-27T08:20:00.000+03:30

طوفان گرفت وارد یک ماجرا شدیم

با قایق شکسته خود همصدا شدیم

دریا زبان خواهش ما را نمیشنید

ما با زبان اتشی اش اشنا شدیم

هر لحظه بوی مرگ تلاشی نمیکنیم

چون برگ در تلاطم دریا رها شدیم

دریا غروب کرد خدا هم کمک نکرد

نا لایق حمایت دست خدا شدیم

ان قایق شکسته به ساحل رسید و ما

با دستهای یخزده از هم جدا شدیم

2007-04-20T10:35:00.000+03:30

این روزگار سنگی، از پشت ابر پیداست
این ابرهای تیره، تابوت تک تک ماست

هر کس که راست گوید، از آدمی به دور است
اینجا کسی نداند، این راست یا دروغ است!

در کودکی برایم، دنیا کمی بزرگ است
حالا که کودکی رفت، دنیا چه سوت و کور است

ای ابرهای تیره، ای خاکیان دیروز
ای کاش که باد بودم، درمان درد امروز

2007-04-13T20:15:00.000+03:30

روزگاری ایست مانده ام
چه بنویسم
از تلخی لحظه هایم؟
ونخواستم ‌ وخواستنی هم نبود
که لحظه های شیرینت را با آن تلخ کنم
کسی که ندارد نمی بخشد
از بخل او نیست نمی تواند
ومن در میان این دیوارهای سرد
که پنجره اش رو به هیچ است
از غروب چه نقشی بنویسم
واز آن خورشید که برای رسیدن به پنجره ما وقت نمی کند
تنها دستی تکان میدهد ومی گذرد.
من هنوز دراین سکوت غم گرفته خویش
مانده ام
چه بنویسم
و از زندان خویش که تنها پناه من است
از غولان سرمای کویر
که امده اند
درختان پیر قامت را به دشمنی نوازش میکنند
وگاه از میان دَرز نگاه پنجره
بر وجود کِرخ من می نشینند
و دستانم را از نوشتن آخرین کلام باز میدارند
تا چند ثانیه سکوت بر آخرین سطر بنشیند

2007-04-09T12:31:00.001+03:30

پشت كاجستان ، برف. برف، يك دسته كلاغ. جاده يعني غربت. باد، آواز، مسافر، و كمي ميل به خواب

شاخ پيچك و رسيدن، و حياط

من ، و دلتنگ، و اين شيشه خيس

. مي نويسم، و فضا. مي نويسم ، و دو ديوار ، و چندين گنجشك

يك نفر دلتنگ است. يك نفر مي بافد

يك نفر مي شمرد. يك نفر مي خواند. زندگي يعني : يك سار پريد

از چه دلتنگ شدي ؟ دلخوشي ها كم نيست : مثلا اين خورشيد، كودك پس فردا، كفتر آن هفته

يك نفر ديشب مرد و هنوز ، نان گندم خوب است

و هنوز ، آب مي ريزد پايين ، اسب ها مي نوشند

قطره ها در جريان، برف بر دوش سكوت و زمان روي ستون فقرات گل ياس

2007-03-23T21:22:00.000+03:30

قطره قطره اگرچه آب شدیم
ابر بودیم و آفتاب شدیم
ساخت مارا همو که می پنداشت
به یکی جرعه اش خراب شدیم
رنگ سال گذشته را دارد
همه ی لحظه های امسالم
سیصد و شصت پنج حسرت را
همچنان می کشم به دنبالم
قهوه ات را بنوش و باور کن
من به فنجان تو نمی گنجم
دیده ام در جهان نماچشمی
که به تکرار می کشد فالم
یک نفر از غبار می آید
مژده ی تازه ی تو تکراری است
یک نفر از غبار آمد و زد
زخم های همیشه بر بالم
باز در جمع تازه ی اضداد
حال و روزی نگفتنی دارم
هم نمی دانم از چه می خندم
هم نمی دانم از چه می نالم

2007-03-14T19:54:00.000+03:30

کم کم بهارم داره از راه میاد

اما هیچ وقت به این فکر کردین چرا بهار رو شروع سال جدید گذاشتن

میدونین طبیعت ما ادمها اینجوره که وقتی چیزی داشته باشیم که واسمون تو اون لحظه جذابیت داشته باشه

همه چی رو فدا میکنیم

اینکه چی بودیم وچی میشیم

درست مثل ادم وحوا که منفعت لحظه ایشون اونها رو از بهشت انداخت بیرون

شایدم اینم واسه خاطر مهربونی خداست که حتی غم انگیزترین چیزها رو اینقدر واسمون دلنشین کرده که ما اذیت نشیم

یابهتره بگم مرگ بدون زجر

واسه این بهار اولین فصل ساله تا عوض شدن ظاهری دنیا چشممون رو به واقعیت ببنده

با اومدن بهارشادیهای زود گذر بازم از یادمون میبرن که 1 سال از عمرت کم شد تو این 1 سال چی کار کردی

میدونین چرا 13 نوروز این قدر واسه همه غمگینه

چون تنها روزیکه واقعیت عیدو به ادم نشون میده

میگه دل به این عیدا خشک نکن که اگه بدونی واست چی باقی میذاره عوض شادی میشینی وزانوی غم بغل میکنی

عید میره و تو میمونی یه دنیا خاطره وحسرت....و

زندگی ما ادمها هم درست قصه ی همین عید و بهاره که یه روز 13 زندگی ما هم میاد

شایدم اومده و ما بی خبریم

اما...و

2007-03-10T08:26:00.000+03:30

زندگي مثل ديکتس .... هي مي نويسيم ... هي غلط مي نويسيم

هي پاک مي کنيم ... هي دوباره مي نويسيم ...هي دوباره ....و

غافل از اينکه عزرائيل داد ميزنه برگه ها بالا ....و

................

و20 اسفند پانزده سال قبل بود که بابا واسه همیشه رفت

چه قدر زود گذشت انگار همین دیروز بود

که واسه اخرین بار صداش کردم بابا واونم واسه اخرین بار نگام کرد

چشماتو وا کن و ببین ببین که بابا اومده

بابا با یک دسته گل از اون ور ابرا اومده

......

چه قدر ثانیه ها نامردند

گفته بودند که بر میگردند

شایدم یکی یه روزی اینها رو واسه من بنویسه اون روز کی میاد نمیدونم دست خداست اما...و

2007-02-16T11:04:00.000+03:30

دلت وقتی که تنها شد

سرودی مهربانی با کدامین خسته خواهی خواند

و دستانت کدامین خفته را بیدار خواهد کرد

نگاهت را به چشمان چه کس از شوق خواهی دوخت؟

2007-02-16T10:27:00.000+03:30

درختي خشك را مانم به صحرا
كه عمري سر كند تنهاي تنها
نه باراني كه آرد برگ و باري
نه برقي تا بسوزد هستيش را

2007-02-11T09:13:00.000+03:30

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

وای جنگل را بیابان می کند

دست خون آلوده را به پیش چشم خلق پنهان می کند

هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا

آنچه این نامردمان با جان مردم می کنند

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست

در کویری سوت و کور

در میان مردمی با این مصیبت ها

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانیت است

2007-02-08T18:33:00.000+03:30

روحم خسته است ، جانم به لب رسيده ، تنها در اين گوشه افتاده ام. سرنوشت

من اين بوده،کار ديگري از دست من ساخته نيست. چشما نم خيس است. دستم

بی اراده می لغزد وکاغذ هارا سياه می کند. احساس ناخوشايندی سراسر وجودم

را فراگرفته. درد گلويم روزهاست که مرا رها کرده ؛ ديگر تنهای تنهايم

روحم خسته است، جانم به لب رسيده، تنها در اين گوشه افتاده ام

سرمای بی پير زمستان امانم رابريده است.اما هنوز تسليم نشده ام

باد زباله ها را به هر طرف که بخواهد،می برد. ماه هر از چند گاهی

پشت يک ابر چهره می پوشاند واندک نورش را از من دريغ می کند

نشسته ام روی صندلی. سوز و سرما همچنان ادامه دارد. مردم د اخل

ماشين هايشان درحرکتند اما دو ساعتی می شود که پياده ای را نديده ام

من هستم و فقط من

روحم رفته است ، جانم به سر رسيده ، تنها گوشه ای افتاده ام

ديگر روز آمده است و من روي همان صندلي نشسته ام. ديگر از سرما خبري

نيست، ديگر غمگين نيستم، در آنسوي خیابان مردم جمع شده اند گويي به چيزي غريب مي نگرند

احساس سبكي مي كنم، ديگر چون گذشته ها قدم هايم سنگين نيستند

به آنسوي خیابان مي روم، مي روم تا به ديگران بپيوندم، همه شان غم خاصي

در چهره دارند، صداي پچ پچشان را مي شنوم، يكي مي گويد:"هميشه روي

آن صندلي مي نشست" و با دستش صندلي آنسوي خیابان را نشان مي دهد

و ديگري با حركت سرش تاييد مي كند

جمعيت را كنار مي زنم، به آرامي راه خود را باز مي كنم. جنازه اي در

خیابان افتاده است. چهره اش به نظرم آشنا مي آيد، نزديك تر مي روم

به او خيره مي شوم. اما نمي دانم او را كجا ديده ام، ايستادن بي فايده است

برمي گردم؛به سوي صندليم. تا شب وقت دارم تا به او و سرنوشتش فكر كنم